|
| Anne ve Babalara - Kişisel Gelişim Üzerine Haberler, Yazılar, Fıkralar |
| AnaSayfa > Kişisel Gelişim Üzerine > Anne ve Babalara | |
| |
Bir gun susmayi
ogrendim.
Oyle bir sustum ki belki sonsuza kadar susacaktIm.
Cunku susmak
benim
kucucuk dunyamda babamla kurdugum iletisim tarzIydI. Babam aksamlarI eve
yorgun
donerdi. Ben butun gun evde sIkIlIr onun gelisini iple cekerdim.
Daha o
kapIdan girer
girmez boynuna atIlIr onunla oynamak isterdim. Babam sarIlIr, oper sonra
da,
hadi odana git, derdi. Yemek hazIrlanInca annem cagIrIr bu defa masada
bir araya
gelirdik babamla.Onlar annemle konusurken ben araya girer, sesimi
duyuramayInca
da bagIrIrdIm. Babam sinirlenir, 'Butun gun insanlara kafa patlatmaktan
bunaldIm, birde sen kafamI utuleme!' derdi. Annem de 'Butun gun zaten
seninle
ugrastIm, bir cift laf da mI konusturtmayacaksIn babanla?' diye
cIkIsIr,
beni
odama gonderirdi.
Caresiz bir
sekilde
boynumu buker odama yani hapishaneme dogru yol alIrdIm. Babam arkamdan,
'Bizim
bir odamIz bile yoktu, her seye sahip, h=C3=A2l=C3=A2 ne istiyor anlamadIm.' diye
bagIrmaya devam ederdi. 'Keske benim de bir odam olmasaydI, keske bizim
de
evimiz bir odalI olsaydI da hep birlikte otursaydIk' derdim icimden; ama
yuksek
sesle soylemeye cesaret edemezdim.
Yemekten sonra babam kanepeye
uzanIr,
eline kumandayI alIr, televizyon seyrederdi. Beni yanIna cagIrIr biraz
severdi.
Onun izleyecegi onemli birsey varsa
beni adeta yerimden bile
kIpIrdatmazdI.
AzIcIk hareket edip kosup oynamaya calIssam oda hapsim yeniden baslardI.
Bir gun
anladIm ki susunca babamla daha iyi anlasIyoruz. Bu defa susarak
yapabilecegim
oyunlar gelistirmeye basladIm. Once resim yaparak basladIm ise. Babam
cizdigim
resimleri cok begeniyor; 'Bak, boyle uslu uslu oyna iste.' diyordu.
Babam bazen
goz ucuyla bakIyor, resimle ilgili bir sey sorsam afallIyordu. Ama bana
kIzarak
beni artIk odama gondermiyordu.
'Son gunlerde ne de akIllandI benim
oglum.'
diye komsulara anlatIyordu annem halimi.
Resimlerim arttIkca ortalIk
dagIlmaya basladI. Annem 'OdanI topla!'diye odama kapattIgInda ise
nereden
baslayacagImI bilemiyordum.
Ben bunlarla ugrasIrken zaman geciyor;
ama odamI
toparlamayI beceremiyordum. Annem odama gelip 'Bak sana resim yapmayI
yasaklayacagIm.' dedi bir gun. Susuyor olmamI usluluk olarak
degerlendiren ailem
resim yapmayI da elimden alIrsa ben ne yapacaktIm?
Bu dusuncelerle
bir aile
tablosu yaptIm. Babam eve gelince uygun zamanI kolladIm. Her zamanki
gibi
yemekler yendi, odaya gecildi. Babam oturur oturmaz cizdigim resmi
getirdim.
Babam baktI. HIm, dedi 'Cok guzel olmus.Bu adam benim herhalde.' dedi.
Ben
'HayIr o adam degil, bu cocuk sensin.'dedim. O 'HayIr, bu adam benim, bu
cocuk
sensin, bu kucuk kIz da arkadasIn.'dedi.
Ben yine 'HayIr, o buyuk
adam benim,
bu kucuk adam sensin, bu kucuk kIz da annem.' dedim.
Babam benimle
ugrasmaktan vazgecip: 'Peki neden bizi kucuk cizdin?' dedi. Heyecanla
basladIm
anlatmaya.Ben buyuyup adam olacagIm. Is bulup calIsacagIm. Siz yaslanIp
kuculeceksiniz. Beliniz bukulecek, komsumuz Ahmet amca ile Ayse teyze
gibi
kucucuk kalacaksInIz. Ben isten geldigimde yorgun olacagIm. Siz benimle
konusmaya calIstIgInIzda isyerinde kafam sismis olacagIndan sizi
duymayacagIm
bile. Siz benimle bir seyler paylasmak istediginizde 'Hadi odanIza
cekilin de
kafa dinleyeyim.' diyecegim. Ve bir de bagIracagIm 'Her seylerini
alIyorum.
SIcacIk odalarI da var, daha ne istiyorlar' diye.
Annemle
babamIn gozleri
fal tasI gibi acIlmIstI. DuyduklarIna inanamIyorlardI. Bana sarIlIp beni
oyle
icten bir oksayIslarI vardI ki sonsuza kadar konussam hic bIkmadan
dinleyecekler gibiydi.
FarkInda'
OlmalI
Insan...Kendisinin, HayatIn OlaylarIn, GidisatIn FarkInda OlmalI
|
| Yorumlar | | Bu meatiyel için Henüz Yorum Yapılmamış, İlk yorumu siz Yapın! | | Yorum Ekle | |
|
|
|
| Katılımcı : 0
]
]